Pierogi ruskie

Jak to często w miesiącu bywa,  znowu  pustki w lodówce mi się jakoś zrobiły.  Grosza w kieszeni mało, a coś zjeść trzeba. Zastanawiałam się  przez chwilę – co tym razem, pierogi czy naleśniki, dziś padło na pierogi. I to chyba te najbardziej ulubione przez większość ludzi- bo ruskie. Stare, kochane, tradycyjne pierogi ruskie. Czasami zastanawiam się nad fenomenem tego połączenia prostych składników: ziemniaki twaróg cebula pieprz  i wychodzi coś pysznego. Umówmy się, robienie ich „na raz” dla jednej osoby to się nie bardzo opłaca, więc dziś lepiłam je z założeniem, że trochę ugotuję na obiad- reszta ląduje na tacki, posypana mąką, każdy pierożek osobno, żeby się nie pozlepiały i do zamrażarki.




 

Potem, zazwyczaj następnego dnia, kiedy sobie o nich przypomnę  dzielę na porcje, wkładając do woreczków, na wszelki wypadek podpisuję, żeby w przypadku innej weny pierogowej się nie rozczarować i w ten sposób już mam kilka obiadów z jednej wariacji pierogowej.

W sumie przepis jest ogólnie znany, więc nic nowego nie wymyślam, jedno co modyfikuje to daje dużo więcej cebuli , niż piszą w przepisie bo lubię.

Proporcje są różne, (głównych składników, tj ziemniaków i sera) a mianowicie: oba składniki pół na pół, więcej sera mniej ziemniaków, czy wreszcie więcej ziemniaków mniej sera. Po jakimś tam czasie prób i doświadczeń, doszłam do wniosku, że najbardziej mnie i innym smakują takie proporcje, kiedy ziemniaków jest więcej niż sera i tyle. Ale do rzeczy

Na farsz:

  • Ziemniaki  1- 1,5 kg,
  • twaróg (używam półtłustego) 0,5 -0,7 kg,
  • cebule raczej średnie w ilości 4-6 sztuk, sól, pieprz.
  • ** w wersji tzw. lepszej dodaję jeszcze pokrojoną w drobną kosteczkę słoninę ale to naprawdę muszę się nudzić;)
  • olej, sól, pieprz

na ciasto:

ok ,o,5- 1kg maki zwykłej pszennej, tłuszcz (jakaś zwykła, tania margaryna, mix masłowy czy masło) dodawana na oko, ale z ok 1/4 kostki  (200 gr) się zużywa, tzw. szczypta soli, i ciepła woda.

Zaczynam od farszu- ziemniaki obieram i gotuję w osolonej wodzie, do miękkości. W międzyczasie- obieram i kroję cebule, a ponieważ nie przepadam za łzami- wyręczam się siekaczem elektrycznym, który bez płaczu robi to za mnie, szybciej. Jedyne na co zwracam uwagę, to na to,  żeby pozostały kawałki  cebuli drobne, a nie była  z niej totalna sieczka.

Następnie, na podgrzanym oleju, smażę cebulę, często mieszając do zezłocenia, czasami nawet do lekkiego przypalenia. * oczywiście jeśli używam wersji ze słoniną- wtedy najpierw słoninę wytapiam a  potem dodaje cebulę już bez dodatkowego oleju.

Ziemniaki ubijam jeszcze ciepłe- bo tak jest łatwiej, następnie odkładam do ostygnięcia. Cebula gotowa, czas na ciasto. Gdzieś w trakcie przygotowuję sobie wodę, żeby zdążyła wystygnąć i nie była ani za gorąca- ani za zimna. Bo przy za gorącej ciasto się przylepia do rąk i nie przyjemnie się robi, natomiast przy za zimnej- po prostu nie roztopią się kawałki tłuszczu.

Wysypuję przygotowaną mąką na stolnicę, dodaję soli, dodaję tłuszczu pokrojonego na drobne kawałki- i w jedną rękę nóż, w drugą czajnik z wodą, i tak polewam woda i mieszam nożem, tak na  oko, po prostu do czasu aż ciasto jest w miarę zwarte  tak, że można je wyrabiać rękami. Wyrabiam je ok 5 minut- i pod ściereczkę, żeby jak to mówią odpoczęło.

Mieszam wszystkie składniki farszu, doprawiam solą i pieprzem. I można zabierać się za wałkowanie ciasta, wycinanie (szklanką) i wreszcie zlepianie pierogów czyli następne 2h spędzone przy kuchennej stolnicy. Ale warto.



Gotować  kilka minut do wypłynięcia, podawać np. podsmażoną cebulką, skwarkami z cebulka, chociaż podobno pierogi ruskie można zjadać ze śmietaną, nie wiem nie próbowałam tak eksperymentować, ale niezależnie od wybranej wersji, smacznego!

I miały być zdjęcia procesu z przygotowań – ale niestety urządzenia techniczne absolutnie odmówiły współpracy, jak je doprowadzę do ładu- to wrzucę, mam nadzieję, że już niebawem.

pierogi ruskie
Wariacje za minimum

 

Może Cię zaciekawić